Bloggen voor de wetenschap

15 Apr 2014

Een van de eerste dingen die we hebben gedaan toen het vrije-competitieproject Bridging the Unbridegable in september 2011 van start ging, was de sociale media inzetten. Het project heeft als subtitel “Linguists, prescriptivists and the general public”, en we doen onderzoek naar taaladvies en taalhandleidingen binnen het Engelse taalgebied, en ook naar hoe mensen aankijken tegen het soort taalproblemen dat in die handleidingen word behandeld. De uitdaging was om met behulp van een blog, facebook en twitter vooral met de laatste twee groepen in contact te komen. Taalkundigen komen we immers op congressen en in onze dagelijkse werkomgeving al tegen. Na tweeëneenhalf jaar is dat aardig gelukt.

blog image

Bridging the Unbridgeable blog banner

De taken zijn verdeeld: Robin Straaijer, postdoc in het project, is het actiefst op facebook en twitter, en ikzelf op het blog. Maar iedereen in het project, ook de studentassistenten, schrijven regelmatig bijdragen voor het blog. En die bijdragen gaan over alles wat met prescriptivisme, Engelse taalhandleidingen en taalproblemen te maken heeft. Door kennis te delen met gebruikers van de sociale media, hopen we van hen kennis terug te krijgen. Wij alleen, ook al zijn we wetenschappers, hebben de wijsheid niet in pacht, en we kunnen op deze manier allemaal van elkaar leren.

Het aardige van het blog is dat het een onderwaterscherm heeft. Je kunt zien hoeveel mensen het blog hebben bezocht, hoe vaak, waar ze vandaan komen en hoe ze er terecht zijn gekomen. Op 7 april, om 4 uur ’s middags, waren dat er 164, uit minstens 13 landen.

worldview

Mijn persoonlijke uitdaging is om op een dag de hele wereldkaart ingekleurd te zien: dan kun je echt spreken van een wereldwijd bereik van ons project. Nu hebben mensen uit meer dan de helft van het aantal landen in de wereld het blog ooit al eens bezocht.

Dat je kan zien hoe mensen op het blog komen, heeft al belangrijke informatie opgeleverd. Regelmatig zoeken mensen naar John Honey, of naar een van zijn boeken (zoektermen waren: language is power john honey, john honey prescriptivist, “the language trap” full text honey). Die boeken hebben in de jaren 1980 en 1990 veel opschudding veroorzaakt in Groot Brittannië, onder taalkundigen, maar ook onder het grote publiek. Honey vond dat je op school de standaardtaal moest onderwijzen, terwijl taalkundigen juist vonden dat je kinderen vrij moest laten om zich te kunnen uiten in hun eigen dialect. John Honey zelf leeft niet meer. Eén van onze studentassistenten heeft ontdekt dat hij in 2001 is overleden. Een Britse collega, die met Honey in conflict was, meldde eind 2011 dat de controverse met Honeys dood gelukkig de wereld uit was, en dat er geen belangstelling meer voor hem of zijn werk zou zijn. Dankzij de zoektermen kunnen we zien dat dat geenszins het geval is. Door het blog ben ik in contact gekomen met mensen die net als ik onderzoek naar de controverse rond Honey willen doen. Volgend jaar hoop ik hier een workshop aan te kunnen wijden. Maar het meest bijzondere is wel dat nu ook Honey’s familie het blog heeft ontdekt: met hen ga ik binnenkort in Cambridge praten.

Bezoek aan het blog vertoont een stijgende lijn:

Bezoek aan het blog sinds september  2011

Maar de drukstbezochte dag was, met 585 views, 1 februari 2012. Toen gingen de advertenties voor de drie aio-plaatsen in het project de lucht in. Daardoor kregen we een breed aanbod aan sollicitanten, en konden we drie goede kandidaten selecteren. We hebben momenteel 624 volgers. Dat is te merken als er weer iets nieuws is geplaatst: dan schieten de views omhoog. We gebruiken het blog dan ook om evenementen aan te kondigen, zoals het symposium in Cambridge eind juni dit jaar, waar we de database van het project voor een internationaal publiek gaan presenteren. Vorig jaar hebben we het blog gebruikt als website voor het Leidse congres Prescription and Tradition in Language.

Onder de volgers van het blog zijn ook Engelstalige vertalers, tekstschrijvers en redacteurs in Nederland. Ik heb al tweemaal een uitnodiging gehad om voor hen te komen spreken. Dat soort gelegenheden biedt ons de kans om mensen te bereiken uit één van onze drie doelgroepen: als prescriptivists houden zij zich precies met het soort vragen bezig die voor ons van belang zijn. Wat verbeteren ze in teksten, hoe sterk houden ze zich aan de norm van de Engelstalige handboeken?

En ons contact met het brede publiek levert inzichten op die we zelf niet zo snel hadden bedacht. Een voorbeeld is de vraag of we de split infinitive (“Do you want to permantly delete all …”) moeten blijven afkeuren.

Microsoft split infinitive

Dat de taal verandert wisten we natuurlijk, en daar hebben we als taalkundigen uiteraard geen problemen mee. Wel is het beschrijven van het spanningsveld tussen taalverandering en de invloed van taalhandboeken een enorme uitdaging. Maar dat werkwoorden in een split infinitive een wezenlijk andere betekenis krijgen (een werkwoord als permanently delete is sterker dan alleen delete) en dat de split infinitive dus een nuttige nieuwe constructie vormt in plaats van een taalprobleem is een inzicht dat ik aan een van onze lezers te danken heb.

Tot slot: schrijven op het blog zorgt ervoor dat je bij kleine beetjes tegelijk je opgedane kennis met anderen kunt delen (en dus niet alleen met wetenschappers). Ik heb een heleboel in het blog gezet dat later in mijn boek over het onderzoek in ons project een plaats gaat krijgen. Zo groeit, met mijn kennis, ook het boek gestaag. En onze blogposts voeg ik toe aan de lijst met publicaties die we jaarlijks door NWO worden gevraagd in te dienen.

Reageer

Uw e-mailadres wordt niet getoond.